Βαρβάρα Ρούσσου, «Κ. Δημουλά, Σημείο αναγνωρίσεως: το σημείο ενός στερεότυπου φεμινισμού»

shmeio

  Το ποίημα «Σημείο αναγνωρίσεως» ανήκει στη συλλογή Το λίγο του κόσμου . Η συλλογή αυτή αποκρυσταλλώνει σε μεγάλο βαθμό την ιδιοπροσωπία της ποίησης της Δημουλά. Καθιερώνονται ως βασικά σχήματα η μεταφορά, η μετωνυμία και οι ανατροπές της συντακτικής δομής δηλαδή η απομάκρυνση από τη συμβατική γλώσσα, πυκνώνει η τολμηρή χρήση των επιθέτων, η ουσιαστικοποίησή τους και το αντίστροφο, εγκαθιδρύεται ο μελαγχολικός τόνος ως μόνιμο υπόβαθρο της ψυχικής διάθεσης, συχνά προερχόμενος από την άγονη καθημερινότητα, συνεχίζεται η πικρά ειρωνική έως και (αυτό)σαρκαστική οπτική  που διαποτίζει κάθε στοχασμό. Μορφολογικά η Δημουλά συνεχίζει τη φόρμα των σχετικά σύντομων στίχων αν και δοκιμάζει και πολυσύλλαβους στίχους. Τέλος, διατηρούνται τα σημεία στίξης που αργότερα θα περιοριστούν. Το λίγο του κόσμου αποτελεί επομένως σημείο αιχμής για την ποιητική πορεία της Δημουλά. Ο τίτλος της συλλογής αντλείται από ομώνυμο ποίημα  (όπου το Λίγο με κεφαλαίο) και  σε συσχετισμό με το όλο κλίμα στο έργο της ποιήτριας μπορεί να προσληφθεί ως έλλειμμα ζωής δηλαδή η κλειστή και περιορισμένη κλίμακα του κόσμου έναντι των ατομικών προσδοκιών από αυτόν και έναντι των ονείρων, των επιθυμιών που μένουν απραγματοποίητες ή πραγματώνονται με έκπτωση από το αρχικό και γίνονται έτσι πηγή θλίψης. Ο κόσμος είναι λίγος και για τα πάθη –υπό τις δύο σημασίες τους-όπως είναι λίγος και για να χωρέσει τη διαρκή φθορά. Κόσμος είναι, τέλος, και το σύνολο των ανθρώπων με τους οποίους η επικοινωνία είναι ελλιπής.

  Στη συλλογή,  του ποιήματος «Σημείο αναγνωρίσεως» προηγείται το «Ασυγκινησία Ζωγραφιά γυναίκας σε καφενείο στην Εύβοια», δηλαδή ποίημα συναφούς τίτλου και σχεδόν κοινής θεματικής με υπόρρητη όμως την έννοια της γυναικείας καταπίεσης. Εδώ κυριαρχεί το βλέμμα των αντρών και αντίθετα με την κινητικότητα των εποχών η ακινησία της γυναίκας του κάδρου που υποτάσσεται σε κάθε εξωτερικό παράγοντα.

   Επιστρέφοντας στο «Σημείο αναγνωρίσεως» : Ο τίτλος του ποιήματος είναι συνήθης στο έργο της Δημουλά. Γενικότητα δύο ουσιαστικών εκ των οποίων το ένα σε γενική, όλα άναρθρα όπως συνηθίζει η ποιήτρια. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι παραπέμπει στις αναγνωρίσεις των δημοτικών τραγουδιών που ανάγονται με τη σειρά τους στην αρχαία ποίηση, αναγνωρίσεις που γίνονται με τη χρήση «σημείων», σημαδιών. Έπεται ένας υπότιτλος που προσδιορίζει και τρόπον τινά υποψιάζει για το θέμα. Παρόμοιος τίτλος το «Υπό φθινόπωρον» σκηνή σε πάρκο με άγαλμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι τίτλοι με υπότιτλο.

    Όλο το ποίημα συνιστά μια έντονα καταφατική διαπίστωση, ακόμα και στα σημεία όπου τοποθετείται μια υποθετική επανάσταση. Ο τόνος αυτός παραπέμπει στον μετέπειτα γνωμικό τόνο της Δημουλά, όχι απόλυτα παγιωμένο ακόμη στο εν λόγω ποίημα. Αυτό που αναγνωρίζεται ωστόσο και έχει ήδη διαμορφωθεί είναι η αφηγηματική ροή και η επιτυχής σκηνοθεσία με εκκίνηση από συγκεκριμένο στοιχείο (εδώ το άγαλμα στο πάρκο αλλού και συχνότερα μια φωτογραφία κλπ).

  Η επανάληψη του «κατευθείαν» στους δύο πρώτους στίχους συνεπάγεται την παράβλεψη του υλικού και την μεταφορά από το σύμβολο στο πραγματικό ενώ παράλληλα, νομίζω ότι στο ποίημα αυτό συντελείται, όπως θα δούμε, μια επανασυμβολοποίηση. Επίσης, το ίδιο επίρρημα εισάγει τον αποδέκτη του λόγου δηλαδή  τη γυναίκα άγαλμα ως σύμβολο της γυναίκας.

    Με μια σειρά λεκτικών επαναλήψεων τονίζεται το γεγονός της αναγκαστικής καθήλωσης της γυναίκας από έναν άντρα. [Ας θυμηθούμε τον Barthes που κάνει λόγο για την ηδονή του κειμένου που δημιουργείται από τον ήχο των επαναλήψεων]. Τέσσερις φορές η λέξη μάρμαρο και μία η λέξη μαρμάρινο, τέσσερις φορές οι λέξεις αιχμάλωτη,  άγαλμα, δεμένα, πέντε η λέξη γυναίκα, δύο η λέξη γλύπτης –σημαντική κατά τη γνώμη μου. Ο γλύπτης με το αντρικό βλέμμα, αν και χειρίζεται ένα συλλογικό-εθνικό βίωμα, μεταφέρει στο άγαλμα στερεοτυπικά φυλικά γνωρίσματα. Με κοινό στοιχείο τα δεσμά, (« δεμένα πισθάγκωνα», «μαρμάρινο σκοινί») μια εικόνα που έχει παραχθεί από άντρα-φορέα όλων των στερεοτυπικών γυναικείων απεικονίσεων και φορέα του ηγεμονικού λόγου-την επαν-εξετάζει μια γυναίκα δημιουργός για να  της αποδώσει νέα στοιχεία, καθαρά γυναικεία. Η γυναίκα-ποιήτρια διαμεσολαβώντας μεταξύ αγάλματος και κειμένου μετατρέπει έμμεσα το άγαλμα και άμεσα το κείμενο μόνον σε γυναίκα, όπως εξάλλου το τονίζει. Προβάλλεται η υλικότητα του κειμένου όπως και του αγάλματος: όπως σε όλο το έργο της η Δημουλά διακρίνεται για την ικανότητά της να αποδίδει σωματικότητα στο νοητό δηλ. να προσωποποιεί αφηρημένες έννοιες με τις οποίες διαρκώς διαλέγεται. Εδώ μέσω του αγάλματος αποκτά υλικότητα η αιχμαλωσία της γυναίκας όπως και μέσω κάθε λέξης του ποιήματος.  Η μετάβαση συντελείται από το άγαλμα στη γραφή.  Απομένει δηλαδή το συλλογικό στοιχείο αλλά επανασυμβολιζόμενο.  Η γυναίκα είναι δεμένη από τον γλύπτη-άντρα-δημιουργό-νοηματοδότη και είναι φορέας νοήματος, όχι παραγωγός : αυτό το μεταβάλλει η γυναίκα-ποιήτρια με το ποίημά της, παραγωγό νέου νοήματος. Επιπλέον, η μετωνυμική χρήση του αγάλματος δίνει τη δυνατότητα μέσω του ποιήματος στο γυναικείο εγώ να αντικρίσει τον εαυτό του. Μέσω του λόγου η γυναίκα επιθυμεί να ανατρέψει την ηγεμονική γυναικεία απεικόνιση.

  Δύο βασικοί δομικοί στίχοι στην πρώτη αυτή ενότητα του ποιήματος είναι οι αντιθετικοί : «Από μακριά εξαπατάς» «Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο :» Ο πρώτος εισάγει την εξαπάτηση και την εσφαλμένη εντύπωση ενώ ο δεύτερος με την άνω και κάτω στιγμή εξηγεί την αλήθεια. Στην αποκάλυψη της αλήθειας η κίνηση ερμηνεύεται ως θέληση ελευθερίας αλλά και αυτή αποδεικνύεται ετεροκαθοριζόμενη εξαιτίας του αόριστου «κάτι». Ποιος εξωτερικός ή εσωτερικός παράγοντας είναι αυτό το αναμενόμενο εξ ουρανού «κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις»;Μένει απροσδιόριστο.

  Ο έντονος λυρισμός παρουσιάζεται στην απόδοση ανθρώπινων κινήσεων στο άγαλμα : «ούτε μια βροχή…μαργαρίτα» και μεταφέρει την απόλυτη συναισθηματική αιχμαλωσία της γυναίκας που υποταγμένη στην αντρική εξουσία αδυνατεί να συγκροτήσει απόλυτα προσωπικά βιώματα. Η ουσία της ζωής, δηλαδή η δράση η ενέργεια και το αίσθημα – το προϊόν των αισθήσεων- είναι βιώματα ανοίκεια στη γυναίκα, ταυτισμένη με την απόλυτη ακινησία του αγάλματος. Εντοπίζω εδώ έναν διάλογο με το παλιότερο ποίημα «Μια μετέωρη κυρία» (Επί τα ίχνη, σ. 17)  στο οποίο η γυναίκα στο μπαλκόνι «…πιάνει σταγόνες». [ακόμη και με το ομώνυμο ποίημα της συλλογής όπου το χέρι της φωτογραφίας δέχεται τη βροχή, σ. 53].

  Η ευφυής αναφορά στον Άργο παραπέμπει στην Ιώ ως σύμβολο της γυναικείας αιχμαλωσίας και καταπίεσης και προβάλλει ένα χαρακτηριστικό της γυναικείας γραφής, μια παγκόσμια φεμινιστική στρατηγική στην απόπειρα γυναικών ποιητριών να επαναπροσδιορίσουν τον μυθολογικό συμβολισμό υπό μια γυναικεία οπτική, δηλαδή να επανα-γράψουν τους μύθους. Στο ποίημά μας δεν επιχειρείται κάτι τέτοιο, γίνεται απλά χρήση του μύθου, τρόπος συνήθης του μοντερνισμού. Η μετωνυμική χρήση του Άργου αντί της Ιούς δηλαδή η χρήση του αρσενικού γένους τέρατος-φύλακα αντί του θηλυκού φυλακισμένου ενέχει το χαρακτήρα έμμεσης καταγγελίας. Ωστόσο, ο δεσμοφύλακας δεν είναι μόνον ο άντρας-τέρας Άργος δεν είναι αυτός ο μόνος περιοριστικός παράγοντας. Ποιος είναι ο άλλος πέραν του «μόνο»; Είναι μήπως η πιθανή-απίθανη επανάσταση; Παραμένει μάλλον γενικότροπα αδιευκρίνιστο. Πάντως, ένα δικαίωμα επανάστασης και ελευθερίας αποδίδεται μετωνυμικά στα αγάλματα και όχι στις γυναίκες, κινείται μεταξύ ρεαλιστικού και μεταφυσικού και αφαιρεί σχεδόν κάθε ελπίδα στο σύμβολο άρα και στο συμβολιζόμενο –πραγματικό, τη γυναίκα : οι δούλοι μπορεί να επαναστατήσουν όπως και οι άνθρωποι-φορείς των αισθημάτων αλλά τα αγάλματα, οι νεκροί μάλλον απίθανο. Το ποίημα έτσι οδηγείται σε ένα νοηματικό κενό, το κενό του ίδιου του κόσμου που αδυνατεί να παρέχει στοιχειώδη δικαιώματα. Η ελπίδα της επανάστασης στραγγαλίζεται στους στίχους 21-30, όπως και στο στίχο 37 «καλή σοδειά ακινησίας» ήτοι ένα μέλλον αδιαφοροποίητο από το αιχμάλωτο παρόν. Είναι διακριτή, σε όλο το απόσπασμα, μια ελαφρά ειρωνεία, ένας υπόρρητος (αυτό)σαρκασμός που προκαλείται από το αδύνατο.

  Η επανάληψη, ελαφρώς παραλλαγμένη, των δύο πρώτων στίχων εισάγει την παρουσία ενός δεύτερου αναγνωριστικού σημείου : της ευγονίας, της μητρότητας ως κύριου αναπαραστατικού γνωρίσματος της γυναίκας. Εδώ οι τονισμένοι γοφοί εξαίρουν το χαρακτηριστικό αλλά και το μεταθέτουν κληρονομικώ δικαίω στις μελλοντικές γενιές : «καλή σοδειά ακινησίας», ήτοι ακινητοποιημένες απόψεις και στάσεις για το μέλλον. «Οι πολιτικές μου είναι στο σώμα μου» γράφει η Adrienne Rich, σημαντική αμερικανίδα και φεμινίστρια ποιήτρια. Εδώ πρόκειται για πολιτικές μαρμαρωμένες, απαισιόδοξη εκτίμηση. Επιπλέον εδώ το σώμα αυτό καθαυτό απουσιάζει και αντ’ αυτού υπάρχει το υπο-κατάστατό του, το μαρμάρινο άγαλμα. Μια επιπλέον τα΄ση προς την ακινησία και προς το νοηματικό κενό. [ή τη στατικότητα].

  Η κυριότερη και εναργέστερη συμμετοχή της Δημουλά σε ό,τι ονομάζουμε γυναικεία γραφή είναι τα ποιήματα στα οποία το ποιητικό εγώ -που συχνά ταυτίζεται με τον εκφορέα του ποιητικού λόγου- περιγράφει σκηνές γυναικείας καθημερινότητας. Στο εν λόγω ποίημα ο πικρά καταγγελτικός τόνος που ξεπερνά την ιδιωτική περιοχή και περνά στο συλλογικό γυναικείο βίωμα υπηρετεί την γυναικεία γραφή ακριβώς με την συναισθηματικά φορτισμένη καταγγελία. Πίσω από αυτό υποφώσκει και η οργή της προαιώνιας (όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω) καταπίεσης, οργή που αρδεύει, νομίζω, όλο το ποίημα. Η Δημουλά αποτελεί έναν σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα της ελληνικής γυναικείας ποίησης που ξεκινά από τα μέσα του 19ου αι. και φτάνει έως τις μέρες μας με ονόματα όπως η Μάτση Χατζηλαζάρου, η Ελ. Βακαλό, η Μέλπω Αξιώτη, η Μαντώ Αραβαντινού, η Τζένη Μαστοράκη, η Αθηνά Παπαδάκη, η Κατερίνα Αγγελάκη –Ρουκ, η Μαρία Λαϊνά, η Αλεξάνδρα Πλαστήρα, η Δήμητρα Χριστοδούλου. Ορισμένα από τα θεωρούμενα τυπικά χαρακτηριστικά της γυναικείας γραφής δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμα στο ποίημα είτε απουσιάζουν ( ρευστή παρουσία του ποιητικού εγώ, διάσπαση συμβατικών λέξεων και φράσεων, έντονη πολυφωνία και πολυσημία, υπαινικτικότητα και ασάφεια, ανοιχτότητα του κειμένου). Ωστόσο, η απόπειρα ανατροπής της συμβατικής γλώσσας με απροσδόκητους συσχετισμούς και κυρίως η παρεμβατική διάθεση ανάμεσα στο γλύπτη και το έργο του με στόχο την επανασυμβολοποίηση και τον εξοβελισμό του αρσενικού νοηματοδότη-καλλιτέχνη, η διαρκής υπόμνηση της αιχμαλωσίας και μάλιστα ως πάγιου γυναικείου αναγνωριστικού, η σκληρή απαισιοδοξία για την κατάληξη όποιου αγώνα εντάσσουν το ποίημα στη γυναικεία γραφή. Θα έλεγα ωστόσο ότι υπάρχουν άλλα, κατά τη γνώμη μου εξίσου ισχυρά ποιήματα-δείγματα γυναικείας γραφής ή φεμινιστικά- : «Κάλχας» (Το λίγο του κόσμου, σ. ), «Μια μετέωρη κυρία» (Επι τα ίχνη, σ. 17), «Βιογραφικός πίνακας» (Επί τα ίχνη, σ. 19), «Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα» (Το λίγο του κόσμου, σ. 11), «Παν-κλάμα» (Το τελευταίο σώμα μου, σ. 7), «Επι τα αυτά» (Επί τα ίχνη, σ. 15-κατακερματισμός γλώσσας).  Η Δημουλά –και κυρίως από το Λίγο του κόσμου– γράφει τον εαυτό της : Η Ελέν Σιξούς έλεγε :«Γράφοντας τον εαυτό της η γυναίκα θα γυρίσει στο σώμα που της κατασχέθηκε και μεταμορφώθηκε σε κάτι ξένο, που εκτίθεται στη βιτρίνα…Θα πετάξει έτσι από πάνω της την ενοχή…).  Πάντως, στο «Σημείο αναγνωρίσεως» πρόκειται για έναν φεμινισμό που περιορίζεται στην στερεότυπη θεματική του. (σύμφωνα με το υπουργείο γυναικεία γραφή εννοείται εκείνη που επισημαίνει και εκφράζει τα γυναικεία προβλήματα-ζητήματα. [Πρόκειται για μια από τις τρεις φάσεις του φεμινισμού στη λογοτεχνία, τη δεύτερη τη φεμινιστική, όπου η λογοτεχνία εκφράζει τα γυναικεία δεινά σε όλη την ιστορία. Η πρώτη, η θηλυκή, ενσωματώνει την αντρική ρητορική και την αναπαράγει και η τρίτη χρησιμοποιεί το γυναικείο βίωμα ως πηγή αυτόνομης τέχνης. Showalter ]

  Ως προς τα γραμματικά πρόσωπα είναι κυριαρχικά παρόν το β’ ενικό τονίζοντας την αμεσότητα του διαλόγου αλλά και τη στροφή της προσοχής στο πρόσωπο του αγάλματος-αιχμάλωτης γυναίκας. Η χρήση του β’ ενικού πέρα από το ότι είναι συνήθης στην ποίηση της Δημουλά αποτελεί έναν ιδιαίτερο και σταθερό ποιητικό χειρισμό καθώς τα αγάλματα είναι αρκετές φορές παρόντα στο έργο  της ποιήτριας, η οποία διαλέγεται ισότιμα με αυτά και μέσω της προσωποποίησης αποδίδοντάς τους ανθρώπινα στοιχεία και συναισθήματα. Ο διάλογος αυτός και στο εν λόγω ποίημα και στα λοιπά δεν σχετίζεται με την αισθητική αποτίμηση του έργου τέχνης αλλά με την απόδοση στα αγάλματα σκέψεων και αισθημάτων σχετικά με οικεία στην ποίηση της Δημουλά θέματα (π.χ. φθορά του χρόνου). Αναδεικνύεται έτσι ένα επιπλέον χαρακτηριστικό της Δημουλά η προσωποποίηση όλων των αφηρημένων εννοιών που έτσι εντάσσονται δραστικά στην καθημερινότητα του ποιητικού υποκειμένου.

  Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο, που το εντάσσω στα γνωρίσματα της γυναικείας γραφής, είναι η επανάληψη του ρήματος λέω 3 φορές και μία το περίπου συνώνυμο προσφωνώ και του τύπου λένε 2 φορές. Πρόκειται για ρήματα επιτελεστικά που εκτελούν μια ελλεκτική γλωσσική πράξη δηλαδή ονομάζουν, προσφωνούν και έτσι επιδιώκουν να μεταβάλλουν τον συμβολισμό του αγάλματος και να το ταυτίσουν με την διαχρονικά αιχμάλωτη γυναίκα. Οι τύποι λέω και προσφωνώ έρχονται σε αντιδιαστολή με το λένε όλων των άλλων που μένει απλά στην επιφάνεια. Η γυναίκα-δημιουργός ονομάζει άρα επανατοποθετεί τα πράγματα σε έναν αντρικό κόσμο και μια δεδομένη αντρική γλώσσα και δημιουργεί δια του λόγου.

  Στο ποίημα μπορεί ο αναγνώστης να διακρίνει πάγια γνωρίσματα στο έργο της ποιήτριας, π.χ. τις μη αναμενόμενες συζεύξεις λέξεων : ευγονία αγαλμάτων, καλή σοδειά ακινησίας. Επίσης,  εξαιρετική γλωσσική πυκνότητα και επεξεργασία της γλώσσας και όσα προανέφερα στην αρχή.

  Τέλος, όμοια με την ματαιωμένη επανάσταση λειτουργεί, πιστεύω, και το σχήμα κύκλου που περικλείει το ποίημα εντός του σε έναν αναπόδραστο κλοιό συστροφής γύρω από τον εαυτό του εντείνοντας την αίσθηση της αιχμαλωσίας με την πλήρη νοηματική ταύτιση των λέξεων γυναίκα και αιχμάλωτη. «Είναι πολύ δύσκολο, πολύ κοπιαστικό και τρομερά επικίνδυνο μια γυναίκα να μην είναι παρά μόνο το φύλο της ή η πλήρης απάρνηση του φύλου της», έχει δηλώσει η ίδια η ποιήτρια.

  Θα αποτολμούσα μια ερμηνευτική επέκταση που πιθανώς να αποτελεί παρανάγνωση. Η συλλογή εκδίδεται εν μέσω δικτατορίας και λογοκρισίας (1971). Είναι γνωστοί οι τρόποι με τους οποίους οι ποιητές της εποχής επιδιώκουν να διαφύγουν από την λογοκρισία. Το άγαλμα του ποιήματος παριστάνει δέσμια την Β. Ήπειρο αλλά θα μπορούσε εύκολα να ανακαλέσει την δέσμια Ελλάδα της εποχής με την ανελευθερία της δικτατορίας και την απόπειρα αντίστασης. (η γυναίκα προσπαθεί να ξεφύγει). Το άγαλμα επομένως είναι δυνατόν να μην σημαίνει μόνον τη γυναίκα και η καταπίεσή της αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. Η γραφή περνά από το εθνικό συλλογικό στο φυλικό συλλογικό για να επιστρέψει και πάλι στην αρχή, νοηματοδοτούμενη έτσι πολλαπλά.

    Στα παράλληλα συγκαταλέγεται το ποίημα της Καρέλλη «Η άνθρωπος» όπου και πάλι παρουσιάζεται το ον υπό επιτήρηση που ανήκει στον άντρα, δηλαδή η γυναίκα. Ο τίτλος παραπέμπει στο ποίημα «Μύθος» αλλά έμμεσα μπορεί να ανακαλέσει και το «Πληθυντικός αριθμός» όπου η μεταβολή της συμβατικής χρήσης της γραμματικής συνιστά μια γυναικεία γλωσσική στρατηγική  για την ανατροπή του αντρικού λόγου.

  Ως προς τα παράλληλα από το ίδιο το έργο της Δημουλά θα ανέφερα εκείνα τα ποιήματα στα οποία είναι παρόντα ως ζωντανά πρόσωπα τα αγάλματα είτε με μια ανθρώπινη ζωή «κρυφή» είτε αποτελούν απλώς τον αποδέκτη του μονολόγου που εκφέρει το ποιητικό πρόσωπο. Τέτοια εντόπισα περισσότερα από τα τέσσερα που συνήθως επισημαίνονται : δηλ. «Υπό φθινόπωρον (Επί τα ίχνη), «Ορισμοί» (Επί τα ίχνη), «Τα μισανθή χέρια» (Το τελευταίο σώμα μου), «Εύα» (ήχος απομακρύνσεων), «Βρετανικό Μουσείο» (Έρεβος), εν μέρει το «Υλικά» (Επί τα ίχνη), Σε κάτοικο προαστίου (Το λίγο του κόσμου)- όλα με υπότιτλο.   Από τα παραπάνω ποιήματα ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το «Τα μισανθή χέρια» όπου εντοπίζουμε δύο φορές τη φράση «σε παράγγειλαν» και την ιδέα για ένα βασικό γνώρισμα της γυναικείας αναπαράστασης, τα σωματικά σημεία της γονιμότητας : στο ποίημά μας γοφοί στα «Μισανθή χέρια» κοιλιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s