Ποίηση 1948 – παράλληλο ποίημα

Νικηφόρος Βρεττάκος, Σε ονειρευόμουνα ποίηση

Σε ονειρευόμουνα δέντρο –ένα πρωί

μυριάδες ιβίσκοι ν’ ανάβουνε πάνω σου.

Σε ονειρευόμουνα μήτρα.

Αλλά να:

μέρες παράξενες, καιροί σκοτεινοί,

σε πάλευαν όλα. Κι όμως, ποίηση εσύ,

αμετάπειστο ρεύμα τ’ ουρανού, επιμένεις.

Ένα κύμα από  κόκκινα παράξενα φώτα,

ένα κύμα πληγές, που ξεσπώντας φωτάει

τα χαρτιά μου τη νύχτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s